विपिन जोशी : ढिला सम्झिएको नेपाली वीर
काठमाडौं, असोज २०८२ (अक्टोबर २०२5) —
विपिन जोशी मात्र २४ वर्षका थिए । सरल, शान्त र ठूला सपना बोकेको धरानका एक युवाका रूपमा उनले घर छोडेका थिए । न त उनले नाम खोजेका थिए, न पैसा ।
उनको लक्ष्य फरक थियो — इस्रायलमा गएर आधुनिक कृषि सिक्ने, जसको ज्ञान एक दिन आफ्नै परिवार र देशको हितमा प्रयोग गर्न सकियोस् ।
तर त्यस सपनाको यात्रा सुरु भएको जम्मा तीन सातामै उनको जीवनले भयावह मोड लियो ।
सबै कुरा बदलिएको बिहान
सन् २०२३ अक्टोबर ७ को बिहान, जब हमास लडाकूहरूले दक्षिण इस्रायलमा आक्रमण गरे, तब शान्तिपूर्ण कृषिक्षेत्र किब्बुत्ज अलुमिम युद्धभूमि बन्यो ।
त्यही ठाउँमा विपिन र उनका केही नेपाली साथीहरू अध्ययन गर्दै थिए ।
विस्फोट, चर्को आवाज र डरबीच, विपिनले अकल्पनीय काम गरे ।
जब आक्रमणकारीहरूले ग्रिनेड फ्याँक्न थाले, उनले ती समाते र फ्याँके — पटक–पटक ।
त्यो क्षणमा उनले आफ्ना साथीहरूको ज्यान जोगाए ।
विपिन सैनिक थिएनन्, उनको हातमा हतियार थिएन ।
तर उनका भित्र साहसको समुन्द्र थियो ।
त्यसपछि उनी हराए
यो वीरतापूर्ण क्षणपछि विपिनलाई हमासका लडाकूहरूले कब्जामा लिए ।
उनका साथीहरूले घटनाको बयान दिए, तर केही समयपछि उनको समाचार मिडियाबाट हरायो ।
धरानमा उनका आमाबुबा दिनदिनभर प्रतीक्षा गर्थे — दियो बाल्थे, पूजापाठ गर्थे, अनि आशा राख्थे कि कहिले उनी फोन गरेर “म ठिक छु” भन्लान् ।
दुई वर्षको पीडा
दुई वर्षपछि, अक्टोबर २०२५ मा अन्ततः दुःखद खबर आयो ।
इस्रायली अधिकारीहरूले पुष्टि गरे — विपिन जोशीको मृत्यु बन्दी अवस्थामै भएको हो ।
उनको अवशेष दुई वर्षपछि मात्र फिर्ता ल्याइएको थियो ।
उनले मृत्यु पाएका थिए परदेशी भूमिमा — जहाँ उनी सिक्न गएका थिए, मर्न होइन ।
देशले बिर्सिएको एक नायक
कुनै झण्डा आधा झुकाइएन, कुनै सरकारी श्रद्धाञ्जली भएन ।
मात्र परिवारको मौन आँसु र केही मनहरूमा बाँचिरहेको गर्व थियो — जसले सम्झन्छ, विपिनले अरूका लागि आफ्नै जीवन दिएको थियो ।
विपिन जोशीको कथा स्मरण गराउँछ —
साहस सधैं बन्दूक लिएर देखाउँदैन, कहिलेकाहीँ खाली हातले पनि संसारलाई रक्षा गर्न सकिन्छ ।
विपिन जोशी — एउटा नेपाली वीर, जसलाई संसारले ढिलो सम्झियो, तर कहिल्यै बिर्सनु हुँदैन ।
